سمّى نفسه صوفيّا للتقيّه فلا اثم عليه « 1 » » ، و به سند ديگر اين حديث منقول است از آن حضرت ؛ با زيادتى ، و آن زيادتى اين است « وعلامته ان يكتفى بالتسمية ولا يقول بشيءٍ من عقايدهم الباطلة « 2 » » يعنى : قايل نمىشود به تصوّف احدى مگر از روى مكر وخدعه ، يا گمراهى وضلالت ، يا جهل وحماقت ، وامّا كسى كه خود را صوفى نام كند از روى تقيّه ، پس نيست بر او گناهى ، و در بعضى از روايات است كه علامت ونشان آن كس ، آن است كه اكتفاء نمايد بر نام گذاشتن بر خود ، وقايل نشود به چيزى از عقيده‌هاى باطل صوفيه « 3 » . طرفه اين است كه از حضرت امام رضا عليه السلام سواى اين حديث ، چند حديث ديگر در طعن صوفيّه منقول است ، وحال آن كه بعضى مىگويند : معروف كرخى دربان آن حضرت بوده ، وصوفى بود « 4 » . لكن دربانى او دروغ است ، زيرا كه اگر راست مىبود ،

--> ( 1 ) - حديقة الشيعة : 605 . ( 2 ) - حديقة الشيعة : 605 . ( 3 ) - حديقة الشيعة : 605 . ( 4 ) - وفيات الاعيان : 5 / 231 .